Tenk då, dersom alle dyr var fiskar eller kattar! Då hadde verda vore ein fin stad å bu på. Ingenting hadde vore skummelt eller irriterande. Om du ser vekk ifrå at det ikkje hadde vore nokre gode pizzaer eller kebabar eller taco eller noko god mat i det heiletatt eigentleg.
No har eg sommarferie! (berre at eg skal jobba heile ferien, så eg har jo eigentleg ikkje ferie, eg berre latar som for at dei som ikkje har ferie, men må jobba heile tida skal bli misunnelige)
Uansett. I anledning "ferie" skal eg posta eit dikt som eg og min nye ven, Jakob Sande har skrive. Dette gjer eg for å få ein raud tråd i innlegget. Du tenkjer kanskje "Kva er det ho meiner? Ho har jo ikkje sagt noko poetisk korrekt i innleiinga av dette innlegget?!" Og det har du heilt rett i. Men dette diktet me har skrive saman handlar om Kallen og Katten. Jakob skreiv mest. For å vera heilt ærleg skreiv han alt. Eg berre sat attmed og såg på. Eigentleg var eg ikkje der i det heiletatt. Me kjenner ikkje kvarandre ein gong. Eg laug.
No kjem det: (det er litt langt, men verdt å lesa)
KALLEN OG KATTEN
Han Simo i støa og katten
var mette av alder og år,
og båe var redde for vatten,
og båe ver mest utan hår.
Og alt medan åra tok ende
so tenkte vel kallen med seg,
at her var det tryggast kanhende,
å fyrst sende katten i veg.
Han prøvde med mange slags greier,
frå oljen i pipa til kniv,
men etter som røynde folk seier
har katten fleirfoldige liv.
Han gjorde sitt yttarste, kallen,
på det å bli katten sin kvitt,
til dess han fikk sett seg i skallen
å prøve med blank dynamitt.
Han kjøpte patrona på bua
med lunte av likaste sort,
og rusla so heim i den trua
at no var det endeleg gjort.
So henta han katten i hagen
og surra med skjelvende hand
patrona på plass under magen
med tridubbelt snøsokkeband.
Han sprang i det same han tende
og skolv enda lunta var lang,
men rekna kje med ka som hende
då katten fekk sjå kor han sprang.
For best som han redd rende frå han
som kua i stivbein galopp,
var katten i hælane på han
og dansa med lystige hopp.
Og kallen vart meir og meir fælen
di meir han så katten vart kåt,
og katten vart meir og meir kjælen,
di lygnare kallen for åt.
Han sprang som en ungdom på atten,
og skamtrakka voksterleg gras,
so ingen kan undrast at katten
fann ut det var mykje til stas.
Og kallen låg flat etter reina,
han heldt seg for bringa og bles,
med katten på sprang mellom beina
og lunta i rykande fres.
Og lunta vart kortar? og kortar?,
- han kjende det meir enn han såg,
og kallen sprang fortar? og fortar?
med kurs for ei løe der låg.
Og det var han Simo støa,
tilårskomen , julbeint og rund,
han kappsprang med døden mot løa
og slo han med knapt eit sekund.
For midt under hardeste taket
smatt Simo fortumla i ly,
og nett i det same kom braket
so moldspruten sto som ein sky.
Og døra og litt utav veggen
dreiv saman med dunder og brak,
og somt fauk i låra og leggen,
men verst vart han skamfaren bak.
Og doktor vart bodsend og presten,
og kallen vart plåstra og smurd
so pass han sto oppatt på resten,
men katten vart aldri meir spurd.
Ha ein fortreffelig aften!
